На карце Случчыны

Назва гэтай вёскі ў Сяражскім сельсавеце, як сцвярджаецца ў кнізе «Памяць. Слуцкі раён. Слуцк», паходзіць ад слова «качаць». Паводле расказаў жыхароў, даўней у гэтых мясцінах былі вялікія сенажаці.

Пад уплыў абаяльнасці, інтэлігентнасці, дзіўнай музыкі душы Алены Віктараўны Атрашкевіч  трапляеш ужо ў першыя хвіліны знаёмства з ёй. Вялікія духоўныя сілу і прыгажосць выпраменьвае гэта жанчына, надзяляючы акружаючых светлай энергетыкай любві і дабра. Уражваюць яе талент, інтэлект і ў той жа час – прастата і шчырасць, адсутнасць нават прыблізных прымет «зорнасці».

Пасля вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў летам 1944 года не ўсе мужчыны прызыўнога ўзросту трапілі адразу на фронт, многіх маладых хлопцаў адправілі ў вучэбна-стралковыя палкі ў Мінску і іншых гарадах. Там іх вучылі на малодшых камандзіраў, сяржантаў. Праведаўшы аб месцы іх знаходжання, маці прызыўнікоў з «сідарамі» за плячыма, у якіх неслі сёе-тое з прадуктаў, адпраўляліся пехатой ці на спадарожных вайсковых грузавіках на спатканне. Нават зімой, у мароз і сцюжу. Бо ведалі, што бедным быў тады салдацкі паёк у тыле. І мая маці, калгасніца з вёскі Боркі, была ў іх ліку.

Галіна Мікалаеўна ШАХНОВІЧ, загадчыца гарадской дзіцячай бібліятэкі:
– Маё дзяцінства прайшло ў вёсцы Мікольцы Мядзельскага раёна – на беразе возера Нарач...

Труд – основа развития и становления человека. Поэтому воспитание привычки к труду важно в любом обществе независимо от социально-политического устройства...
.

Аллея звёзд

В начале февраля 2010 года в городском Доме культуры прошёл очередной этап благотворительного Non stop марафона общественного объединения «БРСМ» «Все краски жизни для тебя» в рамках волонтёрского движения «Доброе сердце». Вырученные от продажи билетов деньги – помощь нуждающимся в них трём юным слутчанам – Полине Сытько, Павлу Агейко и Павлу Ярошевичу.

К числу малоизученных явлений художественного наследия Великого княжества Литовского принадлежат створчатые шкафы-жертвенники с живописными изображениями и переносные иконы-складни (створчатые триптихи-киоты). Один из таких памятников конца ХVІІІ – начала ХІХ века – уникальный по своему решению деревянный шкаф-жертвенник  с восемью живописными композициями из православной Свято-Покровской церкви деревни Хотляны Узденского района, на границе бывшего Слуцкого княжества. Церковь в Хотлянах всегда была православной, в конце ХVІІІ века на средства владелицы деревни Завиши-Грабовской вместо обветшавшей старой была построена новая деревянная церковь. Для этой новой церкви, по всей видимости, и был исполнен рассматриваемый жертвенник.